1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31


1Toen vluchtte David van Najoth bij Rama,1) en hij kwam,2) en zeide voor het aangezicht van Jonathan: Wat heb ik gedaan, wat is mijn misdaad, en wat is mijn zonde voor het aangezicht uws vaders, dat hij mijn ziel zoekt?3)
2Hij daarentegen zeide tot hem: Dat zij verre, gij zult niet sterven. Zie, mijn vader doet geen grote zaak,4) en geen kleine zaak, die hij voor mijn oor niet openbaart;5) waarom zou dan mijn vader deze zaak van mij verbergen?6) Dat is niet.
3Toen zwoer David verder, en zeide: Uw vader weet zeer wel,7) dat ik genade in uw ogen gevonden heb; daarom heeft hij gezegd:8) Dat Jonathan dit niet wete, opdat hij zich niet bekommere;9) en zekerlijk, zo waarachtig als de HEERE leeft, en uw ziel leeft, er is maar als een schrede10) tussen mij en tussen den dood!
4Jonathan nu zeide tot David: Wat uw ziel zegt,11) dat zal ik u doen.
5En David zeide tot Jonathan: Zie, morgen is de nieuwe maan,12) dat ik zekerlijk13) met den koning zou aanzitten om te eten; zo laat mij gaan,14) dat ik mij op het veld verberge tot aan den derden avond.
6Indien uw vader mij gewisselijk mist, zo zult gij zeggen: David heeft van mij zeer begeerd,15) dat hij tot zijn stad Bethlehem mocht lopen;16) want aldaar is een jaarlijks offer17) voor het ganse geslacht.
7Indien hij aldus zegt: Het is goed, zo heeft uw knecht vrede;18) maar indien hij gans ontstoken is,19) zo weet, dat het kwaad bij hem ten volle besloten is.
8Doe dan barmhartigheid aan uw knecht,20) want gij hebt uw knecht in een verbond des HEEREN met u gebracht; maar is er een misdaad in mij, zo dood gij mij; waarom zoudt gij mij21) toch tot uw vader brengen?
9Toen zeide Jonathan: Dat zij verre van u!22) Maar indien ik zekerlijk merkte, dat dit kwaad bij mijn vader ten volle besloten ware, dat het u zou overkomen, zou ik dat u dan niet te kennen geven?
10David nu zeide tot Jonathan: Wie zal het mij te kennen geven,23) indien uw vader u wat hards antwoordt?24)
11Toen zeide Jonathan tot David: Kom, laat ons toch uitgaan in het veld; en die beiden gingen uit in het veld.
12En Jonathan zeide tot David: De HEERE, de God Israëls,25) indien ik mijn vader onderzocht zal hebben omtrent dezen tijd, morgen of overmorgen,26) en zie, het is goed voor David, en ik dan tot u niet zende, en voor uw oor openbare;
13Alzo doe de HEERE aan Jonathan,27) en alzo doe Hij daartoe! Als mijn vader28) het kwaad over u behaagt, zo zal ik het voor uw oor ontdekken, en ik zal u trekken laten, dat gij in vrede heengaat; en de HEERE zij met u,29) gelijk als Hij met mijn vader geweest is.30)
14En zult gij niet, indien ik dan nog leve,31) ja, zult gij niet de weldadigheid des HEEREN32) aan mij doen, dat ik niet sterve?33)
15Ook zult gij uw weldadigheid niet afsnijden van mijn huis tot in eeuwigheid;34) ook niet wanneer de HEERE een iegelijk der vijanden van David van den aardbodem zal afgesneden hebben.
16Alzo maakte Jonathan35) een verbond met het huis van David, zeggende: Dat het de HEERE eise van de hand der vijanden Davids!36)
17En Jonathan voer voort,37) met David te doen zweren, omdat hij hem liefhad; want hij had hem lief38) met de liefde zijner ziel.
18Daarna zeide Jonathan tot hem: Morgen is de nieuwe maan; dan zal men u missen, want uw zitplaats zal ledig gevonden worden.
19En als gij de drie dagen zult uitgebleven zijn, kom haastig af,39) en ga tot die plaats, waar gij u verborgen hadt ten dage dezer handeling;40) en blijf bij den steen Ezel.41)
20Zo zal ik drie pijlen ter zijde schieten, als of ik naar een teken schoot.42)
21En zie, ik zal den jongen zenden, zeggende: Ga heen, zoek de pijlen,43) indien ik uitdrukkelijk44) tot den jongen zeg: Zie, de pijlen zijn van u af en herwaarts, neem hem;45) en kom gij, want er is vrede voor u, en er is geen ding,46) zo waarlijk de HEERE leeft!
22Maar indien ik tot den jongen alzo zeg: Zie, de pijlen zijn van u af en verder; ga heen,47) want de HEERE heeft u laten gaan.
23En aangaande de zaak, waarvan ik en gij gesproken hebben, zie, de HEERE zij tussen mij en tussen u,48) tot in eeuwigheid!
24David nu verborg zich in het veld;49) en als het nieuwe maan was, zat de koning bij de spijze,50) om te eten.
25Toen zich de koning gezet had op zijn zitplaats, op dit maal51) gelijk de andere maal, aan de stede bij den wand, zo stond Jonathan op,52) en Abner zat aan Sauls zijde, en Davids plaats werd ledig gevonden.
26En Saul sprak te dien dage niets,53) want hij zeide:54) Hem is wat voorgevallen,55) dat hij niet rein is;56) voorzeker, hij is niet rein.57)
27Het geschiedde nu des anderen daags, den tweeden der nieuwe maan, als Davids plaats ledig gevonden werd, zo zeide Saul tot zijn zoon Jonathan: Waarom58) is de zoon van Isai59) noch gisteren noch heden tot de spijze gekomen?60)
28En Jonathan antwoordde Saul: David begeerde van mij ernstelijk naar Bethlehem te mogen gaan.
29En hij zeide: Laat mij toch gaan; want ons geslacht heeft een offer in de stad, en mijn broeder heeft het mij zelfs geboden;61) heb ik nu genade in uw ogen gevonden, laat mij toch ontslagen zijn, dat ik mijn broeders zie; hierom is hij aan des konings tafel niet gekomen.
30Toen ontstak de toorn van Saul tegen Jonathan, en hij zeide tot hem: Gij, zoon der verkeerde in wederspannigheid,62) weet ik het niet, dat gij den zoon van Isai verkoren hebt tot uw schande, en tot schande van de naaktheid uwer moeder?63)
31Want al de dagen, die de zoon van Isai op den aardbodem leven zal, zo zult gij noch uw koninkrijk bevestigd worden; nu dan, schik heen, en haal hem tot mij, want hij is een kind des doods.64)
32Toen antwoordde Jonathan Saul, zijn vader, en zeide tot hem: Waarom zal hij gedood worden? Wat heeft hij gedaan?
33Toen schoot Saul de spies op hem,65) om hem te slaan.66) Alzo merkte Jonathan, dat dit ten volle bij zijn vader besloten was, David te doden.
34Daarom stond Jonathan van de tafel op in hittigheid des toorns; en hij at op den tweeden dag der nieuwe maan geen brood, want hij was bekommerd om David, omdat zijn vader hem gesmaad had.
35En het geschiedde des morgens,67) dat Jonathan in het veld ging, op den tijd, die David bestemd was;68) en er was een kleine jongen bij hem.
36En hij zeide tot zijn jongen: Loop, zoek nu de pijlen,69) die ik schieten zal. De jongen liep heen, en hij schoot een pijl,70) dien hij deed over hem vliegen.
37Toen de jongen tot aan de plaats des pijls, dien Jonathan geschoten had, gekomen was, zo riep Jonathan den jongen na, en zeide: Is niet de pijl van u af en verder?
38Wederom riep Jonathan den jongen na: Haast u, spoed u, sta niet stil! De jongen van Jonathan nu raapte den pijl op, en hij kwam tot zijn heer.
39Doch de jongen wist er niets van; Jonathan en David alleen wisten van de zaak.
40Toen gaf Jonathan zijn gereedschap aan den jongen,71) dien hij had; en hij zeide tot hem: Ga heen, breng het in de stad.
41Als de jongen heenging, zo stond David op van de zuidzijde,72) en hij viel op zijn aangezicht ter aarde, en hij boog zich driemaal; en zij kusten elkander,73) en weenden met elkander, totdat het David gans veel maakte.74)
42Toen zeide Jonathan tot David: Ga in vrede; hetgeen wij beiden in den Naam des HEEREN gezworen Hebben, zeggende: De HEERE zij tussen mij en tussen u, en tussen mijn zaad en tussen uw zaad, zij tot in eeuwigheid!
43Daarna stond hij op,75) en ging heen; en Jonathan kwam in de stad.76)