1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24


1Als nu Joab, de zoon van Zeruja, merkte, dat des konings hart1) over Absalom was;
2Zo zond Joab heen naar Thekoa,2) en nam van daar een wijze vrouw;3) en hij zeide tot haar: Stel u toch, alsof gij rouw droegt, en trek nu rouwklederen aan, en zalf u niet met olie,4) en wees als een vrouw, die nu vele dagen rouw gedragen heeft over een dode;
3En ga in tot den koning, en spreek tot hem naar dit woord. En Joab legde5) de woorden in haar mond.
4En de Thekoietische vrouw zeide tot den koning, als zij op haar aangezicht ter aarde was gevallen,6) en zich nedergebogen had,7) zo zeide zij: Behoud, o koning!8)
5En de koning zeide tot haar: Wat is u? En zij zeide: Zekerlijk, ik ben een weduwvrouw, en mijn man is gestorven.
6Nu had uw dienstmaagd twee zonen, en deze beiden twistten in het veld, en er was geen scheider tussen hen;9) en de een sloeg den ander, en doodde hem.
7En zie, het ganse geslacht10) is opgestaan tegen uw dienstmaagd, en hebben gezegd: Geef dien hier, die zijn broeder geslagen heeft, dat wij hem voor de ziel11) zijns broeders, dien hij doodgeslagen heeft, doden, en ook den erfgenaam13) verdelgen; alzo zullen zij mijn kool,12) die overgebleven is, uitblussen, opdat zij mijn man geen naam noch overblijfsel laten14) op den aardbodem.
8Toen zeide de koning tot deze vrouw: Ga naar uw huis, en ik zal voor u gebieden.15)
9En de Thekoietische vrouw zeide tot den koning: Mijn heer koning, de ongerechtigheid16) zij op mij en op mijns vaders huis; de koning daarentegen, en zijn stoel, zij onschuldig.
10En de koning zeide: Spreekt iemand tegen u, zo breng hem tot mij; en hij zal u voortaan niet meer aantasten.17)
11En zij zeide: De koning gedenke toch aan den HEERE,18) uw God,19) dat de bloedwrekers niet te vele worden om te verderven,20) dat zij mijn zoon niet verdelgen. Toen zeide hij: Zo waarachtig als21) de HEERE leeft, indien er een22) van de haren uws zoons23) op de aarde zal vallen!
12Toen zeide deze vrouw: Laat toch uw dienstmaagd een woord tot mijn heer den koning spreken. En hij zeide: Spreek.
13En de vrouw zeide: Waarom hebt gij dan alzulks24) tegen Gods volk gedaan?25) Want daaruit, dat de koning dit woord gesproken heeft,26) is hij als een schuldige, dewijl de koning zijn verstotene27) niet wederhaalt.
14Want wij zullen den dood sterven,28) en wezen als water, dat, ter aarde uitgestort zijnde, niet verzameld wordt.29) God dan30) zal de ziel niet wegnemen,31) maar Hij zal gedachten denken,32) dat Hij den verstotene33) niet van Zich verstote.34)
15Nu dan, dat ik gekomen ben, om ditzelve woord tot den koning, mijn heer, te spreken, is omdat het volk mij vreesachtig gemaakt heeft;35) zo zeide uw dienstmaagd:36) Ik zal nu tot den koning spreken; misschien zal de koning het woord zijner dienstmaagd doen.37)
16Want de koning zal horen, om zijn dienstmaagd te redden38) van de hand des mans, die voorheeft mij en mijn zoon te zamen van Gods erve te verdelgen.39)
17Wijders zeide uw dienstmaagd:40) Het woord mijns heren,41) des konings, zij toch tot rust;42) want gelijk een Engel Gods,43) alzo is mijn heer de koning, om te horen het goede en het kwade;44) en de HEERE, uw God, zal met u zijn.45)
18Toen antwoordde de koning, en zeide tot de vrouw: Verberg nu niet voor mij de zaak, die ik u vragen zal. En de vrouw zeide: Mijn heer de koning spreke toch.
19En de koning zeide: Is Joabs hand met u46) in dit alles? En de vrouw antwoordde en zeide: Zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn heer koning, indien iemand47) ter rechter- of ter linkerhand zou kunnen afwijken van alles, wat mijn heer de koning gesproken heeft; want uw knecht Joab heeft het mij geboden, en die heeft al deze woorden in den mond48) uwer dienstmaagd gelegd;
20Dat ik de gestalte49) dezer zaak alzo omwenden zou,50) zulks heeft uw knecht Joab gedaan; doch mijn heer is wijs, naar de wijsheid van een Engel Gods,51) om te merken alles, wat op de aarde is.52)
21Toen zeide de koning tot Joab: Zie nu, ik heb deze zaak gedaan;53) zo ga henen, haal den jongeling Absalom weder.54)
22Toen viel Joab op zijn aangezicht ter aarde, en boog zich, en dankte den koning;55) en Joab zeide: Heden heeft uw knecht gemerkt,56) dat ik genade gevonden heb in uw ogen, mijn heer koning! Omdat de koning het woord57) van zijn knecht58) gedaan heeft.
23Alzo maakte zich Joab op, en toog naar Gesur;59) en hij bracht Absalom te Jeruzalem.
24En de koning zeide: Dat hij in zijn huis kere,60) en mijn aangezicht niet zie.61) Alzo keerde Absalom in zijn huis, en zag des konings aangezicht niet.
25Nu was er in gans Israël geen man zo schoon als Absalom, zeer te prijzen; van zijn voetzool af tot zijn hoofdschedel toe was er geen gebrek in hem.
26En als hij zijn hoofd beschoor,62) (nu geschiedde het ten einde van elk jaar,63) dat hij het beschoor, omdat het hem te zwaar was, zo beschoor hij het), zo woog het haar zijns hoofds tweehonderd sikkelen, naar des konings gewicht.64)
27Ook werden Absalom drie zonen geboren, en een dochter, welker naam was Thamar; deze was een vrouw, schoon van aanzien.
28Alzo bleef Absalom twee volle jaren te Jeruzalem,65) dat hij des konings aangezicht niet zag.
29Daarom zond Absalom tot Joab, dat hij hem tot den koning zond; maar hij wilde niet tot hem komen. Zo zond hij nog ten anderen male; evenwel wilde hij niet komen.
30Zo zeide hij tot zijn knechten:66) Ziet, het stuk akkers van Joab is aan de zijde van het mijne,67) en hij heeft gerst daarop; gaat heen, en steekt het aan met vuur, en Absaloms knechten staken dat stuk akkers aan met vuur.
31Toen maakte zich Joab op en kwam tot Absalom in het huis, en zeide tot hem: Waarom hebben uw knechten het stuk akkers, dat mijn is, met vuur aangestoken?
32En Absalom zeide tot Joab: Zie, ik heb tot u gezonden, zeggende: Kom herwaarts, dat ik u tot den koning zende, om te zeggen: Waarom ben ik van Gesur gekomen? Het ware mij goed, dat ik nog daar ware; nu dan,68) laat mij het aangezicht des konings zien; is er dan nog een misdaad in mij,69) zo dode hij mij.
33Toen ging Joab in tot den koning, en zeide het hem aan.70) Toen riep hij Absalom, en hij kwam tot den koning in, en boog zich voor hem op zijn aangezicht ter aarde, voor des konings aangezicht; en de koning kuste Absalom.71)