1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13


1Voorts op den vier en twintigsten dag dezer maand1) verzamelden zich de kinderen Israëls met vasten en met zakken,2) en aarde3) was op hen.
2En het zaad Israëls scheidde zich af van alle vreemden.4) En zij stonden, en deden belijdenis van hun zonden en hunner vaderen ongerechtigheden.
3Want als zij opgestaan waren op hun standplaats, zo lazen zij5) in het wetboek des HEEREN, huns Gods, een vierendeel6) van den dag; en op een ander vierendeel deden zij belijdenis, en aanbaden den HEERE, hun God.
4Jesua nu, en Bani, Kadmiel, Sebanja, Bunni, Serebja, Bani en Chenani, stonden op het hoge gestoelte7) der Levieten, en riepen met luider stem8) tot den HEERE, hun God;
5En de Levieten, Jesua, en Kadmiel, Bani, Hasabneja; Serebja, Hodia, Sebanja, Petahja, zeiden: Staat op, looft den HEERE,9) uw God, van eeuwigheid tot in eeuwigheid; en men love10) den Naam Uwer heerlijkheid,11) die verhoogd is boven allen lof en prijs!12)
6Gij zijt die HEERE alleen, Gij hebt gemaakt den hemel, den hemel der hemelen,13) en al hun heir,14) de aarde en al wat daarop is, de zeeen en al wat daarin is, en Gij maakt die allen levend;15) en het heir der hemelen16) aanbidt U.17)
7Gij zijt die HEERE, de God, Die Abram hebt verkoren, en hem uit Ur der Chaldëen uitgevoerd; en Gij hebt zijn naam gesteld Abraham.
8En Gij hebt zijn hart getrouw gevonden voor Uw aangezicht, en hebt een verbond met hem gemaakt, dat Gij zoudt geven het land der Kanaanieten, der Hethieten, der Amorieten, en der Ferezieten, en der Jebusieten, en der Girgasieten, dat Gij het zijn zade zoudt geven; en Gij hebt Uw woorden bevestigd, omdat Gij rechtvaardig zijt.18)
9En Gij hebt aangezien onzer vaderen ellende in Egypte, en Gij hebt hun geroep gehoord aan de Schelfzee;
10En Gij hebt tekenen en wonderen gedaan aan Farao,19) en aan al zijn knechten, en aan al het volk zijns lands; want Gij wist, dat zij trotselijk tegen hen handelden; en Gij hebt U een Naam gemaakt, als het is te dezen dage.
11En Gij hebt de zee voor hun aangezicht gekliefd, dat zij in het midden der zee op het droge zijn doorgegaan; en hun vervolgers hebt Gij in de diepten geworpen, als een steen in sterke wateren.
12En Gij hebt ze des daags geleid met een wolkkolom, en des nachts met een vuurkolom, om hen te lichten op den weg, waarin zij zouden wandelen.
13En Gij zijt neergedaald op den berg Sinai, en hebt met hen gesproken uit den hemel;20) en Gij hebt hun gegeven rechtmatige rechten, en getrouwe wetten,21) goede inzettingen en geboden.
14En Gij hebt Uw heiligen sabbat bekend gemaakt; en Gij hebt hun geboden, en inzettingen en een wet bevolen, door de hand van Uw knecht Mozes.22)
15En Gij hebt hun brood uit den hemel23) gegeven voor hun honger, en hun water uit de steenrots voortgebracht voor hun dorst; en Gij hebt tot hen gezegd, dat zij zouden ingaan om te erven het land, waarover Gij Uw hand24) ophieft, dat Gij het hun zoudt geven.
16Maar zij en onze vaders hebben trotselijk gehandeld, en zij hebben hun nek25) verhard, en niet gehoord naar Uw geboden;
17En zij hebben geweigerd te horen, en niet gedacht aan Uw wonderen, die Gij bij hen gedaan hadt, en hebben hun nek verhard, en in hun wederspannigheid een hoofd gesteld, om weder te keren tot hun dienstbaarheid. Doch Gij, een God van vergevingen,26) genadig en barmhartig, lankmoedig, en groot van weldadigheid,27) hebt hen evenwel niet verlaten.
18Zelfs, als zij zich een gegoten kalf gemaakt hadden, en gezegd: Dit is uw God, Die u uit Egypte heeft opgevoerd; en grote lasteren gedaan hadden;
19Hebt Gij hen nochtans door Uw grote28) barmhartigheid niet verlaten in de woestijn; de wolkkolom week niet van hen des daags, om hen op den weg te leiden, noch de vuurkolom des nachts, om hen te lichten, en dat, op den weg, waarin zij zouden wandelen.
20En Gij hebt Uw goeden Geest gegeven om hen te onderwijzen; en Uw Manna hebt Gij niet geweerd van hun mond, en water hebt Gij hun gegeven voor hun dorst.
21Alzo hebt Gij hen veertig jaren onderhouden in de woestijn; zij hebben geen gebrek gehad; hun klederen zijn niet veroud, en hun voeten niet gezwollen.
22Voorts hebt Gij hun koninkrijken en volken gegeven, en hebt hen verdeeld in hoeken.30) Alzo hebben zij erfelijk bezeten het land van Sihon, te weten, het land des konings van Hesbon,31) en het land van Og, koning van Basan.
23Gij hebt ook hun kinderen vermenigvuldigd, als de sterren des hemels; en Gij hebt hen gebracht in het land, waarvan Gij tot hun vaderen hadt gezegd, dat zij zouden ingaan om het erfelijk te bezitten.
24Alzo zijn de kinderen daarin gekomen, en hebben dat land erfelijk ingenomen; en Gij hebt de inwoners des lands, de Kanaanieten, voor hun aangezicht ten ondergebracht, en hebt hen in hun hand gegeven, mitsgaders hun koningen en de volken des lands, om daarmede te doen naar hun welgevallen.
25En zij hebben vaste steden en een vet land ingenomen, en erfelijk bezeten, huizen, vol van alle goed,32) uitgehouwen bornputten, wijngaarden, olijfgaarden en bomen van spijze,33) in menigte; en zij hebben gegeten, en zijn zat en vet geworden, en hebben in wellust34) geleefd, door Uw grote goedigheid.
26Maar zij zijn wederspannig geworden, en hebben tegen U gerebelleerd, en Uw wet achter hun rug35) geworpen, en Uw profeten gedood die tegen hen36) betuigden, om hen te doen wederkeren tot U; alzo hebben zij grote lasteren gedaan.
27Daarom hebt Gij hen gegeven in de hand hunner benauwers, die hen benauwd hebben; maar als zij in den tijd hunner benauwdheid tot U riepen, hebt Gij van den hemel gehoord, en hun naar Uw grote barmhartigheden verlossers gegeven, die hen uit de hand hunner benauwers verlosten.
28Maar als zij rust hadden, keerden zij weder om kwaad te doen voor Uw aangezicht; zo verliet Gij hen in de hand hunner vijanden, dat zij over hen heersten; als zij zich dan bekeerden, en U aanriepen, zo hebt Gij hen van den hemel gehoord, en hebt hen naar Uw barmhartigheden tot vele tijden uitgerukt.
29En Gij hebt tegen hen betuigd, om hen te doen wederkeren tot Uw wet; maar zij hebben trotselijk gehandeld, en niet gehoord naar Uw geboden, en tegen Uw rechten, tegen dezelve hebben zij gezondigd, door dewelke een mens, die ze doet, leven zal; en zij hebben hun schouder37) teruggetogen, en hun nek38) verhard, en niet gehoord.
30Doch Gij vertoogt het vele jaren over hen, en betuigdet tegen hen door Uw Geest, door den dient Uwer profeten, maar zij neigden het oor niet; daarom hebt Gij hen gegeven in de hand van de volken der landen.
31Doch door Uw grote barmhartigheden hebt Gij39) hen niet vernield, noch hen verlaten; want Gij zijt een genadig en barmhartig God.
32Nu dan, o onze God, Gij grote, Gij machtige, en Gij vreselijke God, Die het verbond en de weldadigheid houdt; laat voor Uw aangezicht niet gering zijn al de moeite,40) die ons getroffen heeft,41) onze koningen, onze vorsten, en onze priesteren; en onze profeten, en onze vaderen, en Uw ganse volk, van de dagen der koningen van Assur42) af tot op dezen dag.
33Doch Gij zijt rechtvaardig, in alles, wat ons overkomen is; want Gij hebt trouwelijk43) gehandeld, maar wij hebben goddelooslijk gehandeld.
34En onze koningen, onze vorsten, onze priesters en onze vaders hebben Uw wet niet gedaan; en zij hebben niet geluisterd naar Uw geboden, en naar Uw getuigenissen, die Gij tegen hen betuigdet.
35Want zij hebben U niet gediend in hun koninkrijk, en in Uw menigvuldig goed, dat Gij hun gaaft, en in dat wijde en dat vette land, dat Gij voor hun aangezicht44) gegeven hadt; en zij hebben zich niet bekeerd van hun boze werken.
36Zie, wij zijn heden knechten; ja, het land, dat Gij onzen vaderen gegeven hebt, om de vrucht daarvan, en het goede daarvan te eten, zie, daarin zijn wij knechten.
37En het vermenigvuldigt45) zijn inkomste voor den koningen, die Gij over ons gesteld hebt, om onzer zonden wil; en zij heersen over onze lichamen en over onze beesten, naar hun welgevallen; alzo zijn wij in grote benauwdheid.
38En in dit alles46) maken47) wij een vast48) verbond en schrijven het; en onze vorsten, onze Levieten en onze priesteren zullen het verzegelen.49)